امیرعباس؛ پسری که از پلی‌استیشن به زمین فوتسال رسید

ریشه‌های علاقه‌ی امیرعباس به دنیای توپ و شبکه، در خلوتِ بازی‌های کودکی‌اش نهفته است؛ جایی که لذت بازی‌های فوتبالی در پلی‌استرین، جرقه‌ی اولیه‌ی این اشتیاق بود. علاقه‌ای که در ابتدا شاید فقط بخشی از بازی و سرگرمی کودکانه برای گذراندن وقت بود، اما به‌تدریج، با هر حرکت و هر گل در آن دنیای مجازی، به یک علاقه‌ی واقعی و عمیق به فوتبال و فوتسال تبدیل شد؛ عشقی که از صفحه نمایش، به قلب میدان‌های واقعی سرایت کرد.

حالا امیرعباس دیگر تنها به دنبال بازی و سرگرمی نیست؛ او بلوغی یافته است که می‌خواهد این رشته را به‌صورت حرفه‌ای ادامه دهد. او می‌خواهد از دنیایِ مجازی و کنترلرها، به دنیایِ واقعی و کف‌پوش‌های سالن قدم بگذارد و نشان دهد که آنچه در ذهن داشت، می‌تواند در عمل هم شکوفا شود.

اما درست همین‌جا، در نقطه‌ی حساسِ گذار از یک «علاقه‌مند» به یک «بازیکن»، یک سؤال مهم برایش وجود دارد: چطور می‌توان از یک علاقه و استعداد نوجوانانه، به یک مسیر حرفه‌ای و واقعی رسید؟ پاسخش در کلام او ساده، اما بسیار حیاتی است؛ او معتقد است مسیر از «نگاه» می‌گذرد؛ باید کسی باشد که استعدادشان را ببیند.

او از دلِ آرزوهایش، مطالبه‌ای صمیمانه دارد؛ او دوست دارد مربیان و مسئولان فرصت بیشتری برای دیدن بازیکنان جوان داشته باشند؛ می‌خواهد آن‌ها بیایند، با دقت بازی‌شان را ببینند و اگر استعدادی در میان این نوجوانان وجود دارد، آن را کشف کنند. برای امیرعباس، شاید بزرگ‌ترین خواسته و نیاز اصلی، داشتنِ یک فرصت واقعی برای دیده شدن است؛ فرصتی که در آن، استعدادِ نهفته در پسِ لباس‌های ورزشی، با چشم‌های متخصص شناسایی شود.

در مسیرِ این تلاش، او با دو روی سکه، یعنی «برد و باخت»، روبرو شده است؛ اما نگاه او به هر دو، نگاهی امیدوارانه و پخته است. بردها برای آن‌ها خوشحالی و شادی به همراه داشته، اما باخت‌ها هرگز باعث نشده‌اند که دست از تلاش بردارند یا از مسیر منحرف شوند. او می‌گوید وقتی می‌بازند، ناراحت می‌شوند—چرا که روحیه رقابت در آن‌ها زنده است—اما در عین حال، با آرامشی خاص می‌دانند که تمام توان خود را به کار بسته‌اند و همین رضایتِ درونی، برای ادامه دادن و دوباره ایستادن، کافی است.

امیرعباس هنوز در ابتدای مسیر ایستاده و قدم‌هایش تازه در حال آزمودن زمین است؛ اما هدف او از همان ابتدا روشن و متمایز است: او می‌خواهد فوتبال و فوتسال را به‌صورت حرفه‌ای ادامه دهد و با تمام توان، فرصتی پیدا کند تا استعدادش، نه در خلوت، که در میان چشم‌های جهان، دیده شود.